- ပေလ_ပစာ၊ ေထြရာဆန္းျပား
- တဖြားဖြားလည္း၊ စကားရတိုင္း
- အပိုင္းမရွိ၊ ေျပာမိေျပာရာ
- မေျပာရာရွင့္။
- ကိႏၷရာစစ္၊ ငွက္မ်ိဳးျဖစ္လ်က္
- က်စ္လစ္ေသာအား၊ ေၾကာက္မုသားေၾကာင့္
- စကားမသည္း၊ ႏႈတ္ေစာင့္စည္း၏။ (၂၁၂)
ေရွးသေရာအခါ မုဆိုးတစ္ေယာက္သည္ ေတာသို႔သြား၍ ဥပယ္တမည္ျဖင့္ ဖမ္းရာ ကိႏၷရာဖိုႏွင့္ ကိႏၷရာမကိုရ၍ မင္းအားဆက္သ၏။ မင္းႀကီးသည္ မျမင္ဘူးေသာ ကိႏၷရာ ဖို-မကိုေတြ႔ရလ်ွင္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာရွိ၍ "ဤသူတို႔၌ အဘယ္ဂုဏ္ေက်းဇူးရွိသနည္း"ဟုေမး၏။"ဤသူတို႔သည္ သာယာစြာေသာ အသံျဖင့္ သီလည္းသီတတ္ကုန္၏၊ ကလည္းကတတ္ကုန္၏"ဟု မုဆိုးက ေလ်ွာက္လ်ွင္ ဆုလာဒ္မ်ားစြာေပး၍ ကိႏၷရာ ဖို-မတို႔ကို သီကရန္တိုက္တြန္း၏။ သို႔ေသာ္လည္း သူတို႔သည္ မသီၾက- မကၾက၊ တစံုတရာစကားလည္းမဆိုဘဲ ဆိတ္ဆိတ္ေနၾက၏။
မင္းႀကီးသည္ အမ်က္ထြက္၍ "သင္တို႔သည္ နတ္လည္းမဟုတ္၊ လူလည္းမဟုတ္၊ အမဲဟင္းလ်ာအျဖစ္ မုဆိုးေဆာင္ခဲ့သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တခုကိုညစာ တခုကိုနံက္စာ ခ်က္ေစ"ဟုဆို၏။
ထိုအခါ ကိႏၷရီမက- "မင္းႀကီး မေကာင္းစြာဆိုေသာ စကားတစ္သိန္းသည္ ေကာင္းစြာဆိုေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ၁၆-စိတ္ စိတ္၍ တစ္စိတ္ကိုမ်ွ မတူရာ၊ ထို႔ေၾကာင့္ မကာင္းေသာ မုသားစကား ဆိုမိမည္ကို ေၾကာက္၍ တိတ္တိတ္ေနပါသည္"ဟုဆို၏။
မင္းႀကီးသည္ ထိုစကားကိုၾကားလ်ွင္ အလြန္ႏွစ္သက္သည္ျဖစ္၍ "ကိႏၷရီမကို ေနၿမဲအရပ္မွာလႊတ္ေခ်၊ ကိႏၷရာဖိုကို နံက္စာ စားေတာ္အိမ္သို႔ ပို႔ေခ်"ဟုဆို၏။
ထိုအခါ ကိႏၷရာဖိုလည္း "မင္းႀကီး ႏြားတို႔သည္ ျမက္သစ္ရြက္ကို စားေသာေၾကာင့္ ျမက္ကို ေပါက္ေစတတ္ေသာ မိုးသည္ ႏြားတို႔၏ ကိုးကြယ္ရာျဖစ္၏။ လူသည္ ႏြားအရသာ ငါးပါးကိုမွီ၍ အသက္ေမြးရေသာေၾကာင့္ ႏြားသည္ လူတို႔၏ ကိုးကြယ္ရာျဖစ္၏။ ထို႔အတူ အက်ြႏ္ုပ္သည္ မယာ၏ ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္ပါသည္။ ႏွစ္ေယာက္စံုလႊတ္ပါေသာ္ ေတာသို႔ သြားရပါအံ့။ မလႊဲသာ၍ ေသရမွသာ က်ြႏ္ုပ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ကြဲရပါမည္။ အသက္ရွင္လ်က္မကြဲခ်င္ပါ။ အကယ္၍ ကိႏၷရီမကို ေတာသို႔ပို႔ပါလ်ွင္ က်ြႏ္ုပ္ကို ေရွးဦးစြာသတ္ၿပီးမွပို႔ပါ"ဟုဆို၏။
ကိႏၷရာဖို၏ စကားကိုၾကားလ်ွင္ မင္းႀကီးအလြန္တရာ ႏွစ္သက္စြာ၍ ကိႏၷရာဖိုႏွင့္ ကိႏၷရီမ ႏွစ္ဦးလံုး ေရႊခ်ိဳင့္၌ေနေစလ်က္ ထိုမုဆိုးကိုပင္လ်ွင္ ဖမ္းခဲ့ေသာအရပ္သို႔ အေရာက္ပို႔ေစေလသည္။
No comments:
Post a Comment